U kunt hier uw bovenkleding uittrekken, zegt de jonge vrouw. Behalve uw bh, die mag u aanhouden. Als ik bijna naakt de ruimte in loop knikt ze naar de onderzoekstafel. De papierrol scheurt als ik mezelf klunzig op het tafelblad hijs.
Ik kijk naar de jongeman links van me, onderuitgezakt staart hij naar zijn nagels. Loopt hij hier zijn co-schap, is het een snuffelstage? Hij lijkt me te jong om arts of verpleger te zijn.
Wanneer ik met mijn hond uit wandelen ga, en er vindt een hondenbegroeting plaats (mijn hond duikt rechtstreeks in een vreemde hondenkont en visa versa) heeft mijn lobbes na afloop altijd zo'n fier, zelfverzekerd loopje.
Deze ochtend ontmoetten we de bakkersvrouw en haar poedel.
Na wat gesnuffel her en der en wat opmerkingen over de weersverwachting, liepen we allemaal monter verder.
'Kun je me niet een paar tips geven waarmee ik een roman kan schrijven?' vroeg de cliënte. Ik zag de cliënte voor het eerst. Ze had al menig schrijfcoach versleten wist ik, dat had ze gedeeld in ons mailcontact.
Het was warm in mijn coachruimte maar de cliënte droeg een hooggesloten winterjas en hippe bontlaarjes. Zweetdruppels parelden op haar voorhoofd. 'Waar wil je over schrijven?' vroeg ik. 'Hier heb ik dus geen tijd voor,' zuchtte ze, 'ik hoopte dat jij anders was.'
Ik deed mijn ogen dicht.
Letzten Endes kommt es nur auf den Wahrheitsgehalt der Lüge an (uiteindelijk komt het op het waarheidsgehalte van de leugen aan). Thomas Bernhard
In een van mijn laatste posts op social media, een kort verhaaltje met de titel Scully en het licht, vertelde ik dat er een toneelstuk van mij was afgewezen. Toen ik in plaats van complimenten vooral steun emoticons kreeg (een smiley omklemt een hartje), begreep ik dat mijn verhaal door mijn lezers (te) letterlijk was genomen.
Mijn afgelopen week was een taaie; ik had werk, een toneeltekst, bij mijn opdrachtgever ingeleverd waar nog van alles aan rammelde terwijl ik dacht dat het geweldig was. O.M.G. De kritiek trof me als een mokerslag. Niet het feit dat het werk af werd gekeurd als wel dat ik, blind, dat niet had aan zien komen raakte me. Ik tuimelde achterover en belandde in een nachtmerrie: 'Ik kan niks! Ik weet niks! Ik kan mezelf niet eens beschermen!' galmde het in mijn diepste diepte.
De teckel lag futloos op de hete stenen. Was hij bewusteloos? Drie meter verderop stond zijn baasje, zonder enige overtuiging aan een lange, diervriendelijke hondenriem te trekken. Het hondenlijfje schokte.
